Rzadko tu zaglądam - nie mam jakieś większej, emocjonalnej potrzeby powracania pamięcią do chwil (gorszych a czasem lepszych) które pozostały tu uwiecznione. Zdarza mi się czasem usiąść, pooglądać starych znajomych na tym portalu. Jednak życie toczy się dalej i należy je pielęgnować.
Naprawdę, trzeba mieć dużo samozaparcia i wiary w siebie, żeby powracać ciągle do nierozwiązanych spraw, które bolą. Podziwiam ludzi, który to potrafią.
Mnie też dużo myśli boli. Najbardziej bolą te, które dotyczą nie mnie samej osobiście, lecz krzywd które wyrządziłam.
Oh tak, jestem rozwydrzaną, nieobliczalną pizdą. Wiem o tym doskonale. Ale niektórzy to rozumieją i akceptują. Człowiek zawsze z czasem się zmienia, zapewne ma na to wpływ otoczenie, środowisko, znajomi.
Nie lubię siebie.
Nie lubię swojego charakteru.
Nie lubię tego, że inni mnie za to lubią.
Nie lubię sprawiać zawodu.
A jednak to robię. Cięgle i bez przerwy. Może po prostu jestem beznadziejna?
Chyba coś w tym jest. Mimo, że mówię co myślę, robię to, co chcę, nie daję się osaczyć, jestem nikim.
Szarym członkiem społeczeństwa, które nic nie znaczy.
Chciałabym być kimś. Chciałabym, aby rodzice mieli powód, by w końcu być ze mnie dumną. Brak jakiegokolwiek talentu mnie dobija. Jak mam stać się kimś, będąc niczym?
Może w końcu znajdę w sobie coś, co polubię i pokocham.
Jak na razie, jestem emocjonalnie wykończonym strzękiem człowieka.
Ale czemu tu wylewam żale?
Pewnie dlatego, żeby żaden z znajomych tego nie zauważył...
Żeby nie odkryli że tak naprawdę, pod tą osłoną fajnej kumpeli, dobrej przyjaciółki i twardej laski, kryje się wrażliwa dusza, czekająca na zrozumienie.

Pokój, miłość, empatia.
Agu.